MIRJAN HAKANI, LEGJENDA E SHTANGËS SHQIPTARE. 164 REKORDE KOMBËTARE, 8 MEDALJE TË ARTA DHE NJË JETË KUSHTUAR SPORTIT

Në historinë e sportit shqiptar ka emra që kujtohen për medaljet, të tjerë për rekordet dhe disa që lënë gjurmë edhe përtej karrierës së tyre si sportistë. Mirjan Hakani i përkiste kësaj kategorie të fundit. Një kampion i madh i peshëngritjes, rekordmen kombëtar, pedagog, mësues, drejtues dhe organizator sportiv, ai ia kushtoi pothuajse të gjithë jetën sportit, duke lënë gjurmë si në pedanë, ashtu edhe në administrimin dhe zhvillimin e tij.
I përkiste brezit të artë të peshëngritjes shqiptare të viteve ’80, ku përkrah emrave si Aleksandër Kondo, Muharrem Berisha, Agron Haxhihyseni dhe Erlin Nikolla, kontribuoi në krijimin e një prej periudhave më të rëndësishme të këtij sporti në Shqipëri.

FËMIJËRIA DHE HAPAT E PARË NË PESHËNGRITJE
Mirjan Hakani lindi më 18 prill 1961, në Tiranë, në një familje me tradita të njohura kulturore. Babai i tij ishte Hysen Hakani, një prej regjisorëve dhe skenaristëve të njohur të kinematografisë shqiptare, ndërsa nëna e tij quhej Merushe.
Sportin e peshëngritjes e nisi në vitin 1971, në klubin sportiv Tirana (atëherë 17 Nëntori). Ishte vetëm 10 vjeç kur nisi të merrej me këtë disiplinë, duke treguar shumë shpejt talent dhe karakter konkurrues.
Fillimisht u dallua në kategoritë e pionierëve dhe të rinjve, ku arriti të shpallej kampion. Në vitin 1979, tashmë pjesë e ekipit përfaqësues, vendosi 8 rekordet e para kombëtare. Ishte fillimi i një karriere që do të zgjaste 17 vite dhe do ta kthente në një nga peshëngritësit më të suksesshëm të vendit.

164 REKORDE KOMBËTARE DHE 17 VITE NË MAJË
Shifra më mbresëlënëse e karrierës së Mirjan Hakanit është numri i rekordeve kombëtare. Sipas të dhënave të publikuara, ai vendosi 164 rekorde kombëtare, duke u bërë një prej rekordmenëve më të mëdhenj të historisë së peshëngritjes shqiptare.
Për 17 vite me radhë ishte kampion dhe rekordmen, duke dominuar në kategorinë e peshave të rënda. Në vitet ’80, duelet e tij me Aleksandër Kondon u kthyen në një nga rivalitetet më tërheqëse të peshëngritjes shqiptare. Dy sportistë të mëdhenj, me karakter dhe ambicie të jashtëzakonshme, që e ngritën nivelin e konkurrencës dhe tërhoqën vëmendjen e publikut.
Në të njëjtën periudhë, Hakani u përball edhe me emra të tjerë të rëndësishëm të shtangës shqiptare, si Muharrem Berisha, Erlin Nikolla, Agron Haxhihyseni, Fatmir Bushi, Arben Kokonozi dhe Adem Toska.
Për 10 vite radhazi, ai u përfshi në anketën e 10 sportistëve më të mirë të klubit Tirana. Në nivel kombëtar, u rendit ndër 10 sportistët më të mirë të Shqipërisë në vitet 1982, 1983 dhe 1984.

8 MEDALJE TË ARTA NË VEPRIMTARITË NDËRKOMBËTARE
Hakani nuk ishte vetëm një kampion i garave kombëtare. Ai arriti të fitonte edhe në veprimtaritë ndërkombëtare, ku koleksionoi 8 medalje të arta.
Në bilancin e tij sportiv përfshihen gjithashtu dy medalje të arta në Spartakiadat Kombëtare, aktivitete që në atë periudhë kishin një rëndësi të veçantë në kalendarin sportiv shqiptar.
Këto rezultate e vendosën mes peshëngritësve më të vlerësuar të brezit të tij dhe e bënë një nga përfaqësuesit më të rëndësishëm të klubit Tirana.

EDUKIMI DHE KARRIERA PAS PEDANËS
Mirjan Hakani nuk e ndërtoi jetën vetëm mbi sukseset sportive. Ai i kushtoi rëndësi edhe formimit akademik, duke përfunduar Institutin e Lartë të Kulturës Fizike në vitin 1983.
Pas studimeve punoi për dy vite si pedagog në Institutin e Arteve. Më pas u angazhua për 10 vite si mësues i edukimit fizik në shkollën “Mihal Grameno”.
Në vitin 1991 nisi punën në gjimnazin “Ismail Qemali”, ku realizoi një projekt të rëndësishëm për kohën; krijimin e një kompleksi të mirëfilltë sportiv.
Ai organizoi një sallë force, ambiente për aerobi, pingpong, lojëra me dorë dhe fizioterapi. Në mjediset e jashtme u ndërtuan fusha për volejboll, basketboll, minifutboll dhe tenis. Gjithashtu u realizua edhe sistemi i ndriçimit për fushat sportive.
Këto investime dhe puna e tij në edukimin fizik u vlerësuan me titullin “Mësues i Merituar”, një tjetër dëshmi e kontributit të tij përtej rezultateve në peshëngritje.

DREJTUESI QË INVESTOI NË SPORTIN SHQIPTAR
Në vitin 1993, Hakani u emërua Drejtor i Sportit në Bashkinë e Tiranës. Në këtë detyrë, ai u angazhua në organizimin e aktiviteteve sportive dhe përmirësimin e infrastrukturës.
Një prej projekteve të tij ishte krijimi i palestrës së parë të peshëngritjes në klubin Partizani. Ai u përfshi gjithashtu në rikonstruksionin e stadiumit “Selman Stërmasi”, të sallës së lojërave me dorë “Fahrie Hoti” dhe në realizimin e këndit të hedhjeve në stadiumin “Qemal Stafa”.
Hakani nuk e shihte sportin vetëm si garë dhe rezultat. Ai besonte te lidhja e sportit me artin, kulturën dhe jetën shoqërore. Ishte ideator dhe organizator i një sërë spektaklesh artistiko-sportive, ndër të cilat “Nata e Yjeve”, “Sportistë, yje, njerëz”, “Lamtumirë, miqtë e mi”, “Yjet e basketbollit” dhe “Yjet e futbollit”.
Ai organizoi gjithashtu aktivitete simbolike si “Për ty Kosovë” dhe “Faleminderit NATO”, duke përdorur sportin si një mënyrë për të përcjellë mesazhe solidariteti dhe bashkëpunimi.
Një prej episodeve më të veçanta ishte aktiviteti ku dy ushtarakë të NATO-s, një major gjerman dhe një kapiten anglez, u hodhën me parashutë në stadiumin “Qemal Stafa”, duke mbajtur flamurin e NATO-s dhe atë shqiptar.
Në vitin 2000 u emërua drejtor i Agjencisë së Shërbimit të Sporteve, ku vijoi të kontribuonte në organizimin dhe zhvillimin e sportit në rang kombëtar.
Në vitin 2009 mori një tjetër detyrë të rëndësishme; u emërua drejtor ekzekutiv i klubit shumësportësh Partizani. Në këtë pozicion vazhdoi punën deri në fund të jetës.

MIRJAN HAKANI DHE ALEKSANDËR KONDO, NJË MIQËSI PËRTEJ RIVALITETIT
Një kapitull i veçantë i jetës së tij lidhet me Aleksandër Kondon, një prej rivalëve më të mëdhenj në karrierën sportive.
Përballjet mes tyre në kategorinë e peshave të rënda ishin ndër më emocionueset e peshëngritjes shqiptare. Por rivaliteti në pedanë nuk e pengoi Hakanin të ruante një miqësi dhe respekt të veçantë për kolegun e tij.
Ai ishte ndër iniciatorët e kthimit në atdhe të eshtrave të Aleksandër Kondos, i cili humbi jetën në një aksident tragjik në SHBA, në vitin 1986.
Ishte një gjest që tregonte se për Hakanin miqësia dhe respekti për sportistët e mëdhenj nuk përfundonin me karrierën apo rivalitetin sportiv.

SËMUNDJA, OPERACIONI NË ZEMËR DHE VAZHDIMI I KONTRIBUTIT
Pavarësisht energjisë dhe dinamizmit që e karakterizuan gjatë gjithë jetës, vitet e fundit të jettë jetës e shoqëruan me probleme serioze shëndetësore.
Në fund të vitit 2013, ai iu nënshtrua një ndërhyrjeje të vështirë kirurgjikale në zemër, e cila përfshinte vendosjen e një defibrilatori.
Në një intervistë të dhënë më 2 dhjetor 2013, menjëherë pas operacionit, Hakani tregoi se ndërhyrja ishte e domosdoshme dhe se gjendja e tij kishte qenë kritike.
Ai falënderoi mjekët, veçanërisht kardiologun Bekim Jata, si dhe personat që e ndihmuan të realizonte ndërhyrjen. Pavarësisht problemeve shëndetësore, nuk u shkëput nga sporti. Vazhdonte të ishte aktiv në drejtimin e klubit Partizani dhe të ndiqte zhvillimet sportive.

TITULLI “MJESHTËR I MADH” DHE VLERËSIMET
Kontributi i Mirjan Hakanit u shpërblye me disa prej vlerësimeve më të rëndësishme në sportin shqiptar.
Ndër titujt dhe nderimet e tij renditen:

• “Mjeshtër Sporti” – 1983. Titulli që vlerësonte rezultatet e tij të jashtëzakonshme në peshëngritje.
• “Mjeshtër i Merituar i Sportit” – 1993. Një tjetër vlerësim i rëndësishëm për karrierën e tij sportive.
• “Mësues i Merituar”. Për kontributin në edukimin fizik dhe krijimin e komplekseve sportive në shkollat e Tiranës.
• “Mjeshtër i Madh” – 2006. Titull i akorduar nga Presidenti i Republikës, Alfred Moisiu, për kontributin e shquar në sportin shqiptar.
  Në planin e rezultateve sportive, bilanci i tij përfshinte 164 rekorde kombëtare, 8 medalje të arta në veprimtari ndërkombëtare dhe 2 medalje të arta në Spartakiadat Kombëtare.
  FAMILJA DHE TRASHËGIMIA
  Mirjan Hakani ishte djali i regjisorit të njohur Hysen Hakani, një figurë e rëndësishme e kinematografisë shqiptare. Nga familja kishte trashëguar kulturën, këmbënguljen dhe respektin për njerëzit.
  Ai ishte i martuar me Linën dhe la pas fëmijët. Në kujtimet e miqve dhe bashkëpunëtorëve përmendej jo vetëm si kampion, por edhe si njeri i qeshur, energjik, i dashur dhe i gatshëm për të ndihmuar të tjerët.

NDARJA NGA JETA
Mirjan Hakani u nda nga jeta më 5 dhjetor 2015, në moshën 54-vjeçare, pas një sëmundjeje të rëndë. Sporti shqiptar humbi një nga figurat e tij më të rëndësishme.
Homazhet u zhvilluan në kompleksin sportiv “Dinamo”, ku për t’i dhënë lamtumirën e fundit ishin të pranishëm sportistë, drejtues, personalitete të artit dhe politikës, si dhe shumë miq e bashkëpunëtorë.
Ministrja e atëhershme e Arsimit dhe Sportit, Lindita Nikolla, e cilësoi largimin e tij një humbje të madhe për sportin shqiptar, duke theksuar se vepra e Hakanit do të mbetej shembull frymëzimi për brezat e ardhshëm.
Mirjan Hakani la pas shumë më tepër sesa rekorde dhe medalje. Ai ishte një sportist që e vazhdoi misionin e tij edhe pasi zbriti nga pedana: ndërtoi palestra, krijoi ambiente sportive, edukoi breza të rinj, organizoi aktivitete dhe kontribuoi në drejtimin e institucioneve sportive.
164 rekordet kombëtare janë një shifër që flet për kampionin. 8 medaljet e arta tregojnë suksesin ndërkombëtar. Por palestra, fushat dhe projektet që la pas dëshmojnë për njeriun që nuk e pa sportin vetëm si një garë për të fituar, por si një pasuri që duhej t’u përcillej brezave. Mirjan Hakani ishte një kampion në pedanë dhe një punëtor i palodhur i sportit shqiptar.