Ylli Shehu, djali i dinamovitit që u bë ikonë e Partizanit (dhe që tronditi Suedinë me fanellën kuqezi)

Ylli Shehu është një nga emrat më karakteristikë të brezit të futbollistëve shqiptarë të viteve ’80 dhe ’90. Sulmues i Partizanit dhe i Kombëtares, ai ndërtoi një karrierë që nisi shumë herët në Tiranë, kaloi përmes një dëmtimi të rëndë që e mbajti larg fushave për afro dy vjet dhe më pas vijoi jashtë Shqipërisë, në Greqi, Kroaci dhe Belgjikë.

I lindur më 13 mars 1966 në Tiranë, Shehu u formua në ekipet zinxhir të Partizanit dhe shumë shpejt u shfaq si një prej talenteve më premtues të klubit. Debutimi me ekipin e parë erdhi në vitin 1984, ndaj Naftëtarit, kur ishte vetëm 16 vjeç. Burimet e kohës dhe profilet statistikore e identifikojnë si sulmues, ndërsa kujtimet e tij dhe të njerëzve të futbollit e përshkruajnë si lojtar teknik, të shpejtë, luftarak dhe me aftësi për të sulmuar hapësirat.

Nga talenti i ri te titujt me Partizanin

Partizani ishte klubi ku Shehu kaloi pjesën më të rëndësishme të formimit dhe të karrierës së tij shqiptare. Me të kuqtë fitoi dy tituj kampioni të Shqipërisë, në 1987 dhe 1993. Titulli i dytë kishte një domethënie të veçantë, sepse erdhi pas një periudhe shumë të vështirë personale.

Në fillim të viteve ’90, Shehu pësoi një dëmtim serioz dhe qëndroi jashtë futbollit për rreth dy vjet. Rikthimi nuk ishte i thjeshtë, por ai arriti të rikthehej në nivelin e mëparshëm dhe të ishte pjesë e Partizanit që fitoi kampionatin e vitit 1993. Ky është një nga momentet që e karakterizon më mirë karrierën e tij: talenti i hershëm u shoqërua me një forcë të konsiderueshme për t’u rikthyer pas një pengese të madhe.

Ylli Shehu, djali i dinamovitit që u bë ikonë e Partizanit

Ka një paradoks të bukur në historinë e Ylli Shehut: u rrit në një familje të lidhur me Dinamon, por emrin e madh në futboll e ndërtoi me Partizanin.

Në rrëfimin e tij televiziv të vitit 2022, Shehu tregoi historinë e veçantë të marrëdhënies së familjes me Dinamon dhe mënyrën se si ai përfundoi te Partizani.

Kjo nuk ishte thjesht një zgjedhje klubesh. Në Tiranën e asaj kohe, Dinamo, FK Partizani Albania dhe 17 Nëntori përfaqësonin tri qendra të mëdha të futbollit kryeqytetas dhe rivaliteti mes tyre ishte shumë më tepër se një ndeshje.

Shehu përfundoi te Partizani dhe aty nisi historia që do ta shndërronte në një prej figurave të klubit të kuq.

1987, viti kur Europa i trokiti në derë

Një nga episodet më interesante të rrëfimit të Shehut lidhet me vitin 1987. Sipas historisë së treguar në “E Diell”, Fiorentina ishte interesuar për të dhe oferta e përmendur arrinte në 800 mijë dollarë.

Ky episod merr rëndësi të veçantë kur vendoset në kontekstin e futbollit shqiptar të asaj kohe. Shqipëria ishte ende e izoluar dhe lëvizja e futbollistëve drejt klubeve perëndimore ishte pothuajse e pamundur. Prandaj edhe një interesim i tillë nga një klub i madh italian ishte jashtëzakonisht i pazakontë.

Në të njëjtin vit, Shehu fitoi me Partizanin titullin kampion të Shqipërisë, të parin nga dy titujt e tij. I dyti do të vinte në vitin 1993.

Goli që mbeti në historinë e Kombëtares

Me fanellën kuqezi, Shehu u aktivizua në periudhën 1988–1995, duke regjistruar 10 ndeshje dhe një gol. Debutimin e bëri në shtator 1988, në një ndeshje miqësore ndaj Rumanisë. Ndeshja e fundit e tij me Shqipërinë ishte në shtator 1995, ndaj Bullgarisë, në eliminatoret e Kampionatit Europian.

Por një gol mjaftoi që emri i tij të mbetej në kujtesën e tifozëve. Më 5 nëntor 1988, Shqipëria priti Suedinë në një ndeshje kualifikuese. Kuqezinjtë humbën 2-1, por golin shqiptar e shënoi Ylli Shehu. Ishte goli i parë i Shqipërisë ndaj Suedisë dhe, për dekada, një prej atyre episodeve që rikthehen sa herë flitet për përballjet mes dy përfaqësueseve.

Edhe vetë Shehu e ka rrëfyer ndër vite atë gol, duke e kujtuar me një dozë të veçantë nostalgjie. Në vitin 2020, kur Presidenti Ilir Meta e dekoroi me titullin “Mjeshtër i Madh”, pikërisht goli ndaj suedezëve u përmend si një prej momenteve të paharrueshme të karrierës së tij.

Dalja jashtë Shqipërisë

Pas viteve të suksesshme me Partizanin dhe pas titullit të vitit 1993, Shehu e vazhdoi karrierën jashtë vendit.

Hapi i parë ishte Apollon Smyrnis në Greqi, ku gjatë vitit 1993 luajti 15 ndeshje dhe shënoi 2 gola. Më pas erdhi periudha më produktive e aventurës së tij jashtë Shqipërisë: HNK Šibenik në Kroaci. Në pjesën e parë të qëndrimit atje regjistroi 43 ndeshje dhe 24 gola.

Performancat në Kroaci i hapën rrugën një tjetër aventure europiane. Në sezonin 1995–1996, Shehu luajti për Cercle Brugge në Belgjikë, ku regjistroi 33 ndeshje dhe 6 gola. Më pas u kthye te Šibenik dhe në sezonin 1997–1998 luajti 31 ndeshje, duke shënuar 11 gola.

Kështu, karriera e tij jashtë Shqipërisë përfshiu tri vende: Greqinë, Kroacinë dhe Belgjikën. Të dhënat statistikore e japin si një sulmues që, veçanërisht në Kroaci, kishte produktivitet të konsiderueshëm përpara portës.

Në vitin 1998, në moshën 32-vjeçare, Shehu i dha fund karrierës si futbollist.

Futbolli nuk përfundoi me fanellën

Pas tërheqjes nga futbolli i luajtur, Shehu nuk u shkëput nga sporti. Përkundrazi, kaloi në anën tjetër të vijës së fushës.

Në vitin 2010, ai drejtoi Teutën. Sipas të dhënave statistikore të trajnerëve, në 13 ndeshje të kampionatit regjistroi 4 fitore, 4 barazime dhe 5 humbje. Në vitin 2011 u rikthye te Partizani si trajner, pas një periudhe si pjesë e stafit teknik.

Më e rëndësishmja për Shehun, megjithatë, ishte puna me të rinjtë.

Ai drejtoi Partizanin U-19, duke u marrë me brezat e rinj të klubit ku kishte nisur vetë karrierën. Në dhjetor 2016, skuadra e tij U-19 mbylli fazën e parë të kampionatit si “kampione dimri”, me 9 fitore, 2 barazime dhe vetëm 1 humbje, duke kryesuar grupin përpara Tiranës dhe Vllaznisë.

Në vitin 2017, Shehu ishte sërish në qendër të projektit të akademisë së Partizanit. FSHF e evidentonte si trajner të U-19, ndërsa ai fliste publikisht për rëndësinë e formimit të lojtarëve të rinj dhe për nevojën që talentet shqiptare të kishin mundësi të zhvilloheshin e të dilnin jashtë vendit.

Më pas mori edhe drejtimin e U-17 të Partizanit. Në shkurt 2023, klubi e zhvendosi nga U-17 te skuadra e femrave, duke e vendosur në krye të një projekti që Partizani e konsideronte prioritet.

Në një intervistë të asaj periudhe, Shehu e përshkroi punën me vajzat si një sfidë të veçantë dhe vlerësoi potencialin e disa prej lojtareve të skuadrës.

Një lidhje që nuk u këput kurrë me Partizanin

Në fakt, historia e Shehut është në një masë të madhe historia e një lidhjeje të gjatë me Partizanin: fëmijë i akademisë, talent i ekipit të parë, kampion, legjendë e klubit, trajner dhe edukator i brezave të rinj.

Edhe shumë vite pas përfundimit të karrierës, ai ka vazhduar të jetë një zë aktiv për Partizanin, duke analizuar ndeshjet, merkaton, trajnerët dhe problemet e futbollit shqiptar. Intervistat e tij ndër vite tregojnë se nuk e ka parë futbollin vetëm përmes nostalgjisë, por ka vazhduar të japë opinion për mënyrën se si duhet të ndërtohen ekipet dhe të zhvillohen lojtarët.

Në vitin 2020, kontributi i tij u njoh zyrtarisht me titullin “Mjeshtër i Madh”, dhënë nga Presidenti i Republikës për kontributet e shquara në Partizan dhe në Kombëtaren shqiptare. Në ceremoninë e dekorimit, Meta e cilësoi Shehun si “sulmuesin brilant dhe golashënuesin spektakolar”.

Një figurë e brezit që nuk u harrua

Në historinë e futbollit shqiptar, Ylli Shehu nuk ka statistikat voluminoze të disa prej legjendave të tjera të Kombëtares. Ai luajti vetëm 10 ndeshje me Shqipërinë. Por futbolli nuk matet gjithmonë vetëm me numrin e ndeshjeve.

Shehu i përket një brezi që luajti në një Shqipëri futbollistike krejt tjetër, ku mundësitë për të dalë jashtë vendit ishin të kufizuara dhe karrierat ndërkombëtare ishin shumë më të rralla. Megjithatë, ai arriti të luajë në Greqi, Kroaci dhe Belgjikë, të rikthehej nga një dëmtim i rëndë, të fitonte dy kampionate me Partizanin dhe të linte një nga golat më të kujtuar të Shqipërisë kundër Suedisë.

Dhe ndoshta pjesa më domethënëse e historisë së tij është ajo që erdhi pas fanellës. Shehu nuk e mbylli futbollin kur mbylli karrierën si lojtar. Ai mbeti te Partizani, në akademi, në pankinë dhe pranë brezave të rinj.

Nga adoleshenti që debutoi në moshën 16-vjeçare te sulmuesi që shënoi ndaj Suedisë; nga kampioni me Partizanin te legjenda e klubit dhe më pas te trajneri i fëmijëve e i vajzave, rrugëtimi i Ylli Shehut është një nga historitë më të plota të një futbollisti të brezit të tij.