Artur Lekbello; nga oficeri i Brigadës së Tankeve te portieri që “ngriu” Barcelonën në “Camp Nou”

Nga Xhevdet Zekaj

Historia e Artur Lekbellos është një nga ato rrëfime që e bëjnë futbollin shqiptar të viteve ’70-’90 të duket edhe më i jashtëzakonshëm. Ai nuk e kishte futbollin si traditë familjare. Në fillim të viteve ’70 u regjistrua në shkollën “Skënderbej”, me synimin për t’u bërë ushtarak.

Ishte Sherif Çiçiku, shofer i shkollës dhe trajner pasionant i futbollit, që zbuloi talentin e tij për portën. Aty luajti edhe me emra që më vonë do të bëheshin figura të mëdha të futbollit shqiptar, si Perlat Musta dhe Arjan Ahmetaj. Më pas, Refik Resmja dhe Iljaz Dingu e afruan te të rinjtë e Partizanit.

Vetëm 17 vjeç, Lekbello u promovua te skuadra e parë e Partizanit. Për të qëndruar në Tiranë u emërua oficer në Brigadën e Tankeve në Sauk, por, siç ka treguar vetë, detyra ushtarake ishte kryesisht formale. Ai nuk drejtoi asnjëherë tank, sepse karriera e tij ishte në fushën e futbollit.

🔴 Nga Partizani në Durrës, pastaj një telegram që ndryshoi gjithçka

Pas sezonit 1984-85, Lekbello u transferua te Lokomotiva e Durrësit, edhe për t’iu afruar familjes. Por në shtator 1986 erdhi një kërkesë e pazakontë nga Federata Shqiptare e Futbollit: Flamurtari i Vlorës kishte nevojë urgjente për një portier përballë Barcelonës.

Portieri i parë, Luan Birçe, nuk mund të udhëtonte jashtë vendit, ndërsa Anesti Arapi konsiderohej ende shumë i ri për një përballje të tillë. Zgjedhja ra mbi Lekbellon, i cili u nis drejt Vlorës, për t’u bashkuar me skuadrën kuqezi vetëm pak ditë para aventurës europiane.

Dhe kundërshtari ishte Barcelona e Terry Venables, me Andoni Zubizarreta në portë dhe një repart ofensiv ku luanin Gary Lineker dhe Mark Hughes.

⚽ 17 shtator 1986: Flamurtari-Barcelona  1-1

Me Flamurtari F.C, përpara rreth 13 mijë spektatorëve, Lekbello debutoi në atë që do të bëhej një nga ndeshjet më të famshme të futbollit shqiptar.

Flamurtari kaloi në avantazh me Vasil Rucin, ndërsa Barcelona barazoi në fund me Esteban Vigo. Rezultati final: 1-1. Por historia e vërtetë do të shkruhej dy javë më vonë.

🏟️ 1 tetor 1986 – “Camp Nou” heshti përballë Lekbellos

Flamurtari udhëtoi drejt Barcelonës pas një itinerari të jashtëzakonshëm për kohën: Han i Hotit – Titograd – Beograd – Romë – Barcelonë. Përballë kishte një “Camp Nou” dhe një skuadër që përfshinte Linekerin, Hughes, Zubizarreta, Miguelin e Marcos Alonson. Në 90 minuta, Barcelona nuk arriti të shënonte.

Lekbello ishte titullar dhe e mbajti portën të paprekur. Formacioni zyrtar i Flamurtarit përfshinte gjithashtu Kreshnik Çipin, Petro Rucin, Rrapo Tahon, Përparim Lushajn, Alfred Ferko, Latif Gjondedën, Alfred Zijain, Vasillaq Ziun, Agim Bubeqin dhe Vasil Rucin.

Barcelona u kualifikua ndaj Flamurtarit në bazë të rregullit të golit në fushën kundërshtare, pasi dy takimet përfunduan 1-1 dhe 0-0. Për një klub shqiptar, ishte një nga befasitë më të mëdha të historisë së kompeticioneve europiane.

Sipas rrëfimit të Lekbellos, pas ndeshjes shtypi spanjoll e veçoi edhe atë, duke e përshkruar si “el Capo de Albania” – “shefi i Shqipërisë”.

🤝 Zubizarreta, nga refuzimi te miqësia

Në ndeshjen e parë në Vlorë, Lekbello kishte kërkuar të shkëmbente fanellën me Zubizarreta, por portieri spanjoll e kishte refuzuar. Në “Camp Nou”, historia ndryshoi: Zubizarreta i dhuroi një çantë me pajisje sportive dhe një kravatë zyrtare të Barcelonës, të cilën Lekbello e ruajti për vite.

Një vit më vonë, kur Shqipëria luajti në Spanjë, Zubizarreta e kërkoi sërish dhe të dy kaluan bashkë një mbrëmje në Seville. Ky është një nga episodet më njerëzore të asaj historie europiane.

🔵 Një histori që vazhdoi deri në Roterdam

Pas aventurës me Flamurtarin, Lekbello u përfshi në një situatë të pazakontë administrative: luante për Lokomotivën, ndërkohë që figuroi edhe në orbitën europiane të Flamurtarit. Çështja u bë publike përmes gazetës jugosllave “Sportski”, ndaj ai nuk u aktivizua kundër Partizanit të Beogradit për të mos rrezikuar kualifikimin e Flamurtarit.

Në vitin 1991, kur dukej se karriera kishte përfunduar, një tjetër telegram i Partizanit ndryshoi gjithçka. Pas largimit të Perlat Mustës drejt Rumanisë, drejtuesit Sulejman Starova dhe Hasan Lika e kërkuan sërish.

Lekbello ishte pa stërvitje dhe mbipeshë, por u rikthye në portë. Në përballjen europiane me Feyenoord, Partizani barazoi 0-0 në Tiranë, ndërsa në Roterdam humbi vetëm 1-0, me gol të Peter Bosz në minutën e 87-të. Lekbello u vlerësua si një nga protagonistët kryesorë të ndeshjes.

Kështu, në moshën 36-vjeçare, ai e mbylli karrierën pikërisht aty ku kishte nisur: me Partizanin.

🎸 Portieri që këndonte dhe luante kitarë

Lekbello nuk ishte vetëm futbollist. Muzika ishte një tjetër pasion i madh. Ai këndonte dhe luante kitarë, ndërsa gjatë viteve te Partizani formonte edhe “treshen muzikore” me Lamen dhe Starovën. Në Vlorë kishte krijuar një “dyshe muzikore” me Rrapo Tahon, ndërsa në Durrës me Niko Janin.

Miqësia e tij me artistin Osman Mula ishte po aq e veçantë: të dy kishin pasionin për muzikën dhe një ngjashmëri fizike që shpesh i bënte njerëzit t’i merrnin për vëllezër.

Historia e Artur Lekbellos është, në fund të fundit, më shumë se historia e një portieri. Është historia e një djaloshi që hyri në shkollën ushtarake për t’u bërë oficer, u zbulua rastësisht si portier, u bë pjesë e Partizanit, përfundoi përkohësisht te Flamurtari dhe më pas doli në skenën europiane përballë Barcelonës së Linekerit dhe Zubizaretës.

Dhe në atë natë të 1 tetorit 1986, në “Camp Nou”, një portier shqiptar nga Durrësi bëri atë që dukej e pamundur: Barcelona-Flamurtari 0-0. Lekbello, një pengesë e pakalueshme.